Een tijd om op te bouwen

Introspectie is niet aan mij besteed. Maar eens, zo om de twee maanden, doe ik er toch aan. Als ik bij de kapper ben, en gekluisterd word voor een grote spiegel. Dan zie ik mezelf zitten, en dan leg ik mezelf de Grote Vragen voor: Wie ben ik? Waar kom ik vandaan? Waar moet het met mij heen? Omdat deze vragen mij te moeilijk zijn, kijk ik dan snel naar de details. Zijn mijn oren nu groter geworden? Waar blijven die rimpels toch vandaan komen? De neus, die heb ik toch van mijn vader. Of is het van mijn grootmoeder van vaders zijde? En de ogen, duidelijk van mijn moeder. Wat als het andersom was geweest - de neus van mijn moeder; de ogen van mijn vader? Wat draag ik mee van mijn ouders? Van mijn grootouders? Ik herinner mij een gesprek, een jaar of 40 of zo geleden. Mijn vader sprak met mijn grootmoeder - we noemden haar mémé, een bijzonder lieve vrouw - over Beethoven, een Duitser van Vlaamse oorsprong. "Beethoven is dus een Duitser," vroeg mijn grootmoeder, en die onsc...