De Cuba

Door -

De Cuba bij de oude Scheldearm in Zevergem (april 2015).

 Opgetekend: 2016

Lieven Tavernier, de man van de fanfare van honger en dorst, en van de eerste sneeuw, schreef een liefdevol liedje over zijn nonkel Walter, 'De Cuba', een mooie mijmering over de wijde wereld van het verleden. Je kunt het hier beluisteren.

Nonkel zei, hier is de Cuba
En ik zag koeien, overal.

In april 2015 was ik met Jan, mijn zoon, zijn kleinzoon, in Zevergem, en ik sprak mijn vader over 'De Cuba'. 'Weet je wat,' zei hij, 'we gaan eens kijken'.
Hij liep nog op zijn pantoffels, maar het was mooi weer. De foto's zijn gedateerd: 18 april 2015. Enkele weken nadien zou mijn moeder ziek worden, en opgenomen in het ziekenhuis. Op 1 juli overleed ze in de afdeling Palliatieve Zorg. Mijn vader bezocht haar elke dag, en haar dood was een zware slag voor hem. Na haar overlijden zei mijn vader iets wat mij verraste: 'Ik heb niet genoeg voor haar gedaan.' Ik begreep dit niet. Had hij niet nét heel veel voor haar gedaan? Pas later wist ik wat mijn vader bedoelde. Hij had gelijk: hij had mijn moeder iets onthouden. Iets belangrijks. Uit vrees, uit gebrek aan moed, maar nooit uit boosheid.

Waarom 'De Cuba' zo heet, wist mijn vader niet, maar hij wist wel dat dit het was, en dat huisje had ook een geschiedenis die hij kende, maar die ik vergat.

Het was er mooi, daar aan die oude Scheldearm, maar een blauwe reiger vloog toen niet over. We keerden terug naar de boerderij en naar mijn moeder, mijn vader nog altijd op zijn pantoffels.

Lang geleden, in één van onze vele gesprekken over muziek, toen ik nog niet wist dat hij mijn vader was, sprak ik hem, in het enthousiasme dat hoorde bij mijn leeftijd, over Bob Dylan, die ik net had ontdekt. Hij polste eens bij Lieven Tavernier, want dat was toch een kenner van het genre, eigenlijk zelf een soort Dylan. Hij kwam met de geruststellende boodschap: Dylan werd goedgekeurd. Meer zelfs, volgens Lieven was hij de top.
Wel, in zijn genre toch, zal mijn vader erbij gedacht hebben.

O, in mijn dromen zag ik de Cuba telkens weer
De wereld is veel minder, de Cuba is veel meer.
Ik wil nog een keer naar de Cuba
met nonkel Walter aan mijn zij
Kijken naar de koeien
De tijd gaat nooit voorbij
voor nonkel Walter en voor mij.





Populaire posts van deze blog

È un sogno la vita (Afscheidsbrief)

Door -
Afbeelding
È un sogno la vita. "Als gij mijn vader niet zijt, wie ben ik dan?" Nachtelijke wandeling in Vezelay, 31 januari 2016. Opgetekend op: 16 juli 2017 (met addendum) Mijn lieve vader, Dit is mijn afscheidsbrief. Weet je nog, toen je ineens 'met vakantie' was, tussen 3 en 24 februari, dat ik je vier of vijf brieven schreef? Doorgaans 's morgens heel vroeg, vóór het huis tot leven kwam. Ik genoot van de eenzame stilte, met mooie muziek. De muziek, dat zal me altijd aan jou doen denken. Nu is dat ook zo, al is het niet in de ochtend, maar na de middag. De muziek waar ik nu naar luister, is  Ombra mai fu ,  jouw  aria, al is het geen Fritz Wunderlich, maar een contratenor, zoals het hoort. Ik beeld me in dat je ja knikt, maar dat je het er niet mee eens bent. Voor jou was er maar één tenor, en dat was Fritz Wunderlich. Toen ik je na die drie lange weken afwezigheid terugzag in het rusthuis, op 25 februari, dacht ik: Mijn vader is gebroken. Mijn twee ...
Meer lezen

Het einde (Verloren voor de wereld)

Door -
Afbeelding
Op het veer van Schuddebeurs, 18 juli 2017. Heen en weer, naar de overkant, en terug bij valavond. Opgetekend: eind 2017/begin 2018, met een finaal addendum Sterven, de scherpe lijn tussen leven en dood ineens overschrijden, het is niet iedereen gegeven. Dementie sluipt langzaam de geest binnen. Het begint met niet op een woord kunnen komen, mijn moeders handtas hangen aan de ster op de motorkap van een Mercedes, en dat dan pas opmerken als je aankomt in het ziekenhuis. Kleine kortsluitingen in een brein dat anders nog goed functioneert, en waarvan het moreel kompas nog werkt. Maar als dan de druk wordt opgevoerd, begint het mis te gaan, langzaam, ongemerkt eerst, nu en dan een crisis, dwalen, vallen, en weer beter worden, praten, voelen, en bitter wenen, als je 'Ombra mai fu' hoort, met een onpeilbaar verdriet in de doffe ogen. Wat hebben ze toch met jou gedaan? De goede momenten zijn er nog, maar ze worden schaarser, en dag na dag ga je een beetje achteruit, tot er...
Meer lezen