Ombra mai fu

Door -


Frondi tenere e belle
del mio platano amato
per voi risplenda il fato.
Tuoni, lampi, e procelle
non v'oltraggino mai la cara pace,
né giunga a profanarvi austro rapace.

Ombra mai fu
di vegetabile,
cara ed amabile,
soave più.


Dankbaar aandenken aan de heer

Walter Lodewijk De Rycke
1927-2018

Ook vanwege:
Mark De Mey, zijn zoon,
Martine, zijn schoondochter,
Elisabeth, Jan en Karel, zijn kleinkinderen,

die hem allen dierbaar waren.

Gedenk hem met mededogen.
Zalig zijn de zachtmoedigen
(Mattheus 5:5)

Moge hij rust vinden in de schaduw van een geliefde plataan.
Rust in vrede, lieve vader, lieve grootvader.

"De Cuba", 14 augustus 2016



Ombra mai fu, gezongen door Fritz Wunderlich.

O grote en schone bladeren
van mijn beminde plataan,
laat het Lot je toelachen.
Moge donder, bliksem noch storm
je dierbare vrede nooit verstoren,
laat de strakke wind je niet ontheiligen.

Nooit was de schaduw
van welke plant ook
meer dierbaar, liever
of zoeter.

Uit: Serse (Xerxes) van George Frederick Händel.
Een door mijn vader geliefde aria,
gezongen door zijn geliefde tenor.




"Er is een tijd om te scheuren, en een tijd om te herstellen,
een tijd om te zwijgen en een tijd om te spreken."
(Prediker)

Populaire posts van deze blog

De Cuba

Door -
Afbeelding
De Cuba bij de oude Scheldearm in Zevergem (april 2015). Opgetekend: 2016 Lieven Tavernier, de man van de fanfare van honger en dorst, en van de eerste sneeuw, schreef een liefdevol liedje over zijn nonkel Walter, 'De Cuba', een mooie mijmering over de wijde wereld van het verleden. Je kunt het hier beluisteren. Nonkel zei, hier is de Cuba En ik zag koeien, overal. In april 2015 was ik met Jan, mijn zoon, zijn kleinzoon, in Zevergem, en ik sprak mijn vader over 'De Cuba'. 'Weet je wat,' zei hij, 'we gaan eens kijken'. Hij liep nog op zijn pantoffels, maar het was mooi weer. De foto's zijn gedateerd: 18 april 2015. Enkele weken nadien zou mijn moeder ziek worden, en opgenomen in het ziekenhuis. Op 1 juli overleed ze in de afdeling Palliatieve Zorg. Mijn vader bezocht haar elke dag, en haar dood was een zware slag voor hem. Na haar overlijden zei mijn vader iets wat mij verraste: 'Ik heb niet genoeg voor haar gedaan.' Ik begree...
Meer lezen

È un sogno la vita (Afscheidsbrief)

Door -
Afbeelding
È un sogno la vita. "Als gij mijn vader niet zijt, wie ben ik dan?" Nachtelijke wandeling in Vezelay, 31 januari 2016. Opgetekend op: 16 juli 2017 (met addendum) Mijn lieve vader, Dit is mijn afscheidsbrief. Weet je nog, toen je ineens 'met vakantie' was, tussen 3 en 24 februari, dat ik je vier of vijf brieven schreef? Doorgaans 's morgens heel vroeg, vóór het huis tot leven kwam. Ik genoot van de eenzame stilte, met mooie muziek. De muziek, dat zal me altijd aan jou doen denken. Nu is dat ook zo, al is het niet in de ochtend, maar na de middag. De muziek waar ik nu naar luister, is  Ombra mai fu ,  jouw  aria, al is het geen Fritz Wunderlich, maar een contratenor, zoals het hoort. Ik beeld me in dat je ja knikt, maar dat je het er niet mee eens bent. Voor jou was er maar één tenor, en dat was Fritz Wunderlich. Toen ik je na die drie lange weken afwezigheid terugzag in het rusthuis, op 25 februari, dacht ik: Mijn vader is gebroken. Mijn twee ...
Meer lezen

Het einde (Verloren voor de wereld)

Door -
Afbeelding
Op het veer van Schuddebeurs, 18 juli 2017. Heen en weer, naar de overkant, en terug bij valavond. Opgetekend: eind 2017/begin 2018, met een finaal addendum Sterven, de scherpe lijn tussen leven en dood ineens overschrijden, het is niet iedereen gegeven. Dementie sluipt langzaam de geest binnen. Het begint met niet op een woord kunnen komen, mijn moeders handtas hangen aan de ster op de motorkap van een Mercedes, en dat dan pas opmerken als je aankomt in het ziekenhuis. Kleine kortsluitingen in een brein dat anders nog goed functioneert, en waarvan het moreel kompas nog werkt. Maar als dan de druk wordt opgevoerd, begint het mis te gaan, langzaam, ongemerkt eerst, nu en dan een crisis, dwalen, vallen, en weer beter worden, praten, voelen, en bitter wenen, als je 'Ombra mai fu' hoort, met een onpeilbaar verdriet in de doffe ogen. Wat hebben ze toch met jou gedaan? De goede momenten zijn er nog, maar ze worden schaarser, en dag na dag ga je een beetje achteruit, tot er...
Meer lezen